W glebach kwaśnych nadmiar jonów siarczanowych może pogorszyć kwasowość gleby, a nawet zaostrzyć toksyczność aktywnego glinu i żelaza dla upraw. W warunkach zalania nadmiar jonów siarczanowych ulega redukcji do siarkowodoru, powodując uszkodzenie korzeni i czernienie. Dlatego też długotrwałe-stosowanie siarczanu potasu należy łączyć z obornikiem, alkalicznym nawozem fosforowym i wapnem w celu zmniejszenia kwasowości. W praktyce należy również wdrożyć środki odwadniające i osuszające pola, aby poprawić napowietrzanie.
W glebach wapiennych jony siarczanowe reagują z jonami wapnia w glebie, tworząc nierozpuszczalny siarczan wapnia (gips). Nadmiar siarczanu wapnia może powodować zagęszczenie gleby; w tym przypadku kluczowe znaczenie ma zwiększone stosowanie obornika.
Jest szczególnie korzystny w przypadku upraw-wrażliwych na chlor, takich jak tytoń, herbata, winogrona, trzcina cukrowa, buraki cukrowe, arbuzy i ziemniaki. Stosowanie siarczanu potasu nie tylko zwiększa plony, ale także poprawia ich jakość. Siarczan potasu jest droższy i trudniej dostępny niż chlorek potasu; dlatego należy go stosować głównie w przypadku upraw-wrażliwych na chlor oraz- i potasowych-lubiących siarkę, aby uzyskać lepsze zyski.
Nawóz ten jest solą fizjologicznie kwaśną; jego zastosowanie na glebach zasadowych może obniżyć pH gleby.
